وبلاگ تحلیلی اجتماعی بندر دیر

سلام بر مخاطبان عزیز این وبلاگ

من دوست محسن یا همون هیچستان هستم وامروز من به جای ایشون می خوام اپ کنم.محسن خودش واسه مشکلاتی که براش پیش اومده تا یک ماه دیگه کمتر یا بیشتر نمی تونه بنویسه وفقط من می تونم چراغ وبلاگش و روشن نگه دارم وگرنه ما که قادر به نور افشانی نیستیم

جمرک زنده است،با حاجیانی چه کنیم!

کاندیدای محترم انتخابات دوره هشتم مجلس از هم اکنون در حال رایزنی برای شرکت در حوزه انخابیه دیر کنگان وجم هستنند .با نگاهی دقیق و به دور از هرگونه کلیشه ای براحتی می توانیم کاندیدای اصلح ومناسب حوزه انتخابیه خود را انتخاب کنیم.واین میسر نمی شود مگر با نگاهی دقیق به گذشته وسابقه فعالیت ها واقدام های صورت گرفته توسط هر کاندیدی.بارها و بارها یاد گرفته ایم که ازموده را دوباره ازمودن خطاست.اما اقای حاجیانی با سابقه 8ساله ی نمایندگی مردم شریف این منطقه امروز دوباره قصد کاندیداتوری دارد.واین برای من سخت دشوار است پذیرفتن هم چون موضوعی .که اصولا در هشت سال اگر کاری می تونسته میسر بشه پس چرا نشده؟؟اگر توانایی داشتیم پس چرا ان را بروز نداده ایم؟.حدود سه سال پیش در فصل تبلیغات ودر جلسه سخنرانی اقای حاجیانی یکی از مردم بلند شد وگفت **اقای حاجیانی شما قول داده بودید که جاده میانی دیر(معروف به راه جمرک)را اسفالت کنید پس چه شد؟؟فکر می کنید اقای حاجیانی چه پاسخی دادند.؟؟ایشون گفتنند من **اصلا نمی دونم جمرک کجاست**فکر کنم دیگه ادامه ندم بهتر باشه.اقای حاجیانی که نیمی از عمر خود را به وسیله همین روستا (در ارتباط با ابدان)گذرانده فراموش کرده است جمرک کجاست.اقای حاجیانی حتما اب دلگیر تهران را نوش جان کرده که دیگر فراموش کرده اند زندگی مردم اطراف روستای ایشون در ارتباط با همین راه وهمین روستا بوده.وقطعا اقای حاجیانی نیز تا 18سالگی در همین روستا بوده اند و جمرک را به قدوم خودشون منور کرده اند.واین اصلا مسئله مهمی نیست چون که ما راه های مهم تر از جمرک رو هم در پیش و رو داریم ولی بیم از ان دارم که اقای حاجیانی در دوره جدید دیگر دیر وکنگان وجم رو هم فراموش کند.مسئله این است.همین.بیم از فراموشی حوزه انتخابیه .و اصلا عجیب نخواهد بود که در صورت راهیابی ایشون به مجلس کما فی السابق حتی چهار سالی یک بار هم به حوزه انتخابه خود سر نزند .........جمرک زنده است با فراموشی اقای حاجیانی چه کنیم.

سلام بر تو ای مرد تنها.ای صدای گریه شب.بر تو که غریبی دنیا با تو چه ها که نکرد.وکدامین چاهسار بر تو نازل شد که سر در ان فرو بری وگریه کنی .سلام چرا چنین خموش و ساکتی .دست جفا پیشه دهر با تو چه کرد.داغ فرزندانت با تو چه کرد.این رخت سیاه تا به کی تن پوش تن توست.تا کی..چرا جواب سلام مرا نمی دهی.چقدر برای ان گوهر های زندگی ات تلاش کردی وامروز روزگار با تو چه می کند ای پدر.براستی کدام تسلیت توانست تسلای تو شود.کدامین ما اعتقاد به سرای باقی داشتیم تا تو نیز را نیز در این خیال خود شریک کنیم.ای مرد داغ فرزندانت با تو چه کرد .چقدر برای ان شمع فروزان تلاش کردی اسایش را بر خود حضر داشتی تا او درس بخواند چه ارزوها برای فرزندت که نداشتی.وای وای.. اگر ان فرزند نمی توانست انتظارت را بر اورده کند.چه می شد.ای کاش همین طور می شد .ولی روزگار اینو نمی خواست.او انتظارت را بر اورده کرد ولی روزگار امانش نداد او تحصیلکرده شد او زن گرفت او بچه گیرش اومد ولی زندگی رو ازش بریدند.و چی بی شرمانه این سرطان لعنتی او را از تو جدا کرد.داغ جوان دیدن یعنی چه.من چه میدانم.تو نیز نمی دانی ای مرد !!!!!!!جز بغض های نشکفته در گلویت چه کسی میداند داغ پر پر شدن یعنی چه.جز رخت سیاه چه کسی دیگر به تو تسلا می دهد.بر خیز ای پدر جهان منتظر توست برخیز.چشمان پر از اشکت را بریز پشت سر ان عزیز سفر کرد ورخت را کف پوشی از کلام الله کن برای ان گوهر نایاب.برخیز و کاوه وارانه به جنگ اهریمن برو و کاوه وارانه چرمین بی ارزش را پرچم سپاه نگاه هایت کن وبراستی تا کی می خواهی گریه کنی .اشک دیگر پیش تو شرمسار است ای پدر .نه نه.ای کاش گریه می کردی ولی تو یک مردی ای پدر یک مرد.بهمون یاد دادند مرد که نباید گریه کند مرد فقط می شکند وصدای شکستنش را کسی نمی شنود و تو امروز شکسته شدی ای پدر .ان رخ زیبایت امروز دیگر نشانی از رخ ان عزیز ندارد .زمانی او یادگار تو بود واکنون تو یادگار انی .پس جواب سلامم را بده .بخدا دیشب خواب بچه ات دیم پدر...باور نمی کنی .بخدا خوابش دیدم.این فقط بازی واژه هاست .نه. ولی کدامین واژه می توان داغ تو را سبک تر کند.همسرت چی ..به فکر او هستی به فکر او باش او که تنها گریه انس گرفته با شب هایش است تنها گریه........

********

به یاد عزیزی که فقط تا زنده بود دوستش داشتم و بعد از مرگش هیچ وقت گریه نکردم چون که باور نداشتم .تا ابد یاد تو در دل ماست.