اتوپیای رسانه ملی ما کجاست؟
بی مقدمه انچه به ذهن می اید زندگی عینی و عملی مردم در رسانه ملی دیده نمی شود.مردم انتظار دارند انچه که حداقل میبینند با زندگی و دردهاشون اشنا باشد یا یک مرحم به زخم هاشون .مشکلات و نارسایی های جامعه با لعاب های زیبا پخش می شود که مردم با بعضی از این برنامه های غریبه هستنند.این روند متاسفانه بیشترین دلیل برای گرایش مردم به دیدن برنامه های بی ربط با فرهنگ ایرانی شده است.بعضی وقت ها اینقدر رسانه در انعکاس حوادث جامعه اغراق می کند که برای مردم بیشتر جنبه مسخره دارد تا تامل. بی توجهی و گاها تمرکز زیاد بر روی افراد خاص انقدر صورت می گیرد که به یک چهره ی تکراری در اذهان مردم می شود.ارمان گرایی انطور که گفته شده در هیچ مقوله ای امری منفی نست بلکه مقدس و مفید نیز می باشد اما این ارمان گرایی و اتوپیا ایا باید به مردم خورانده شود یا با معرفی مولفه های ان راه رسیدن به ارمان ها را به مردم نشان داد.انچه که امروز در کوچه بازار در معاملات اقتصادی در روابط اجتماعی دیده میشود یک بازتاب حقیقی در رسانه ندارد .همیشه عمو های مهربان پدر بزرگ های پاک و مادر بزگ های مومن کارکتر های جدانشدنی از سریال های رسانه شده اند .همیشه یکی هست که دست یه جوان دانشجو رو می گیره بهش خونه میده کمک هزینه تحصیلی میده و کلی حمایتش میکنه ایا اینها ما در جامعه می بینیم.شاید سوال شود اینها را نشون میده که مردم تشویق شوند به انجام قبیل کارهایی .که حداقل در این دو دهه کاملا ناموفق بوده.در زمینه بزرگ کردن ورزشکاران هنرمندان و یکباره نابود کردنشون که ید طولانی دارد این رسانه.برنامه ها بیشتر تبلیغ مجری است تا تاکید بر محتوا.مهمان در برنامه ها نقش تشریفاتی دارد با کلی فیلتر مواجه میشود.نزدیک به چند سال است که کارشناسان اقتصادی در این رسانه تغییر نکرده اند اگر شخص نا اشنایی بنگرد فکر می کند در این کشور غیر از این چند اقتصاد دان غیر از این چند روانشناس غیر از این چند جامعه شناس دیگر خبره ای وجود ندارد.اتفاقا همیشه در حل یک موضوع خوب است دو کارشناس با طیف فکری مختلف پاسخ بگویند تا قضیه باز شود.بحرحال انچه ما امروز می بینیم چیزهای واقعیت داری نیست .
